colors of green

cute, but love nature

 beach

The cold breeze of loneliness can be felt for a mile, and at the end of beach you are there sitting like forever. The wave mourns with you, and the wind is trying to calm you down.

 

Though I had all the time just even to sit with you and you are just with in my reach. I didn't even take a step to go near. I was just standing in darkness, watching you.

 

I turn my back, and entered the room; slowly I close my eyes and hope that tomorrow I can see you smile again.

 

Morning came with golden rays that shine in your face while you lay dreaming. I watch you closely but silently. I love to watch you like that than that of the other day. I can feel your warmth. You look peaceful, without worries.

 

I woke you up by poking my finger at your shoulder. Deferent from the others, with a special touch, I felt that you had a delicate emotion and that I should take a special care.

 

My lips are fasted for a while until you free it. We never talk about what had happened last night, just cooking our breakfast, the food and that's all. You are avoiding everyone including me. I am just there standing, silently.

 

All through out the day the atmosphere was the same, no changes even slight ones. We just talk about business and never that thing that bothered you or the thing that give coldness with in your soul.   

 

I was still there standing in a corner, waiting. As I watch you disappear in the horizon.

 

I was still there standing, waiting. I was just there because I hope that you will share with me the burden that you are feeling. After all, we are family.  

Posted by: chloe_gracie at 03:41 | link | comments |

Leaning into the afternoons...

Leaning into the afternoons I cast my sad nets
towards your oceanic eyes.

There in the highest blaze my solitude lengthens and flames,
its arms turning like a drowning man's.

I send out red signals across your absent eyes
that smell like the sea or the beach by a lighthouse.

You keep only darkness, my distant female,
from your regard sometimes the coast of dread emerges.

Leaning into the afternoons I fling my sad nets
to that sea that is thrashed by your oceanic eyes.

The birds of night peck at the first stars
that flash like my soul when I love you.

The night gallops on its shadowy mare
shedding blue tassels over the land.

-Pablo Neruda-

this is my favorite neruda piece... hope you will love it too! ^_^

Posted by: chloe_gracie at 20:42 | link | comments (2) |

 

 

Barangay Mahayag

 

 Luntian Taga-amihan

 

 

Maraming punong kahoy, sariwa ang hangin, at higit sa lahat tahimik. “Ngunit ang magandang kapaligiran at ang nakakabinging katahimikan ay may nakabadyang panganib.”

 

 

Marso 13, 2005, lingo, pasado ala-una ng hapon, binasag ang katahimikan ng malalakas na ulan ng mga bala sa pagitan ng Arm Forces of the Philippines at New Peoples Army sa isang maliit na barrio. Isa ang patay sa hanay ang mga AFP, habang walang natamaan sa pagitan ng mga NPA.

 

 

Nanghuli ang mga milirary ng mga pinaghihinalaang NPA, pito ka katao, tatlo nito ay mga menor de edad. 

 

 

Mga Biktima

 

 

“Sa dikalayuan sa pinangyarihan ng putukan, kunsaan ang ating paglalakbay ay magsisimula, sa bahay ni Leah.”

 

 

Mga ala-una ng hapon, madaling lumabas ng bahay sina aling Leah at ang kanyang pamilya, pumunta sa bahay ng kapatid na si aling Alberta ng makarinig sila ng malakas na putokan malapit sa bahay nila. Patuloy parin ang putukan kahit nakarating na sila sa bahay ng kanyang kapatid.

 

 

Bandang alas-tres ng hapon ay luminaw na ang paligid, wala ng putukan, kaya naisipan ni leah na bumalik sa bahay nila para kumuha ng pagkain dahil hindi pa sila nagtatanghalian.

 

 

Sinamahan siya ng kanyang kapatid na si aling Alberta at ng kanyang tiya na si aling Juana. Pagdating nila sa bahay ay bumulantang kaagad sakanila ang mga nagkala na gamit sa bahay nila. Ang pitaka ni alingLeah ay natagpuan na niya malapit sa pintuan ng bahay. Habang ang kanilang mga damit ay nagkalat na kung saan-saan.

 

 

Kaya madali silang lumabas ng bahay, ngunit naabutan sila ng mga military. Tinawag sila ng isang army. Pinalapit sila sa mga ito. Kaya naman ay madali silang lumapit sa mga army. Ngunit nangyari ang hindi nila inaasahan. Paglapit agad nila sa mga ito ay kabikabilang sampal at sapak ang inabot nila. Sa makatuwid ay binugbog sila ng mga ito.

 

 

Tinanong din sila kun mga NPA bad aw sila, bakit daw hindi sila nagsusumbong na may tunnel na ginawa ang mga NPA. At bakit daw hindi sila sinabihan na may kampo ang mga NPA malapit sa bahay nila. Tinwag silang mga supporters ng NPA.

 

 

Ngunit nagpaliwanag sila aling Leah, kahit malapit lang daw ang bahay nila sa may Tunnel ay hindi nila alam na may Tunnel doon, dahil hindi naman daw sila sumuopunta doon dahil masukal na lugar doon. At saka hindi naman nila lupa iyon, bakit naman daw sila pupunta doon. Sakasamaang palad ay hindi nakinig ang mga military sa kanilang paliwanag.

 

  

 

Mayamay ay dumating ang chairman sa organisasyon nila sa MAFA (Mahayag Farmers Association) na si Maria Luna. Pumunta siya sa lugan malapit sa putukan para makibalita sa nangyari. Ngunit dirin niya inaasahan ang sumunod na mga pang yayari. Nakita rin siya ng mga military at nakatikim din siya ng mga pasakit sa kamay ng mga ito. Tinanong din siya kung NPA ba siya.

 

 

Maya-may ay dumating si mang Pepe kasama si Nelson 12 taong gulang, kukunin sana nila ang kalabaw na iniwan sa may Sitio Olotan.  Pero nang dumaan sila malapit sa bahay ni Leah ay tinawag sila ng Army. At tulad ng iba din rin nakaligtas si  mang Pepe ang naranasan nila aling Leah sa mga kamay ng military. Tinanong din sila mang Pepe at nelson kung mga NPA ba daw sila

 

 

Kasama nila aling Leah, aling Alberta at aling JuanaJuana ay inipon sila sa isang lugar. Pagkatapos ay biglang nagpaputok ang armalite ang isang army, inubaos pa ang isang magasin ng bala. One inch lang ang layo sa paa nila  at tiyak na mahahagip na ito ng bala.

 

 

Pagkatapos dumating sina Josefa 16 taong gulang at Crispin 8 taong gulang, malapit sa bahay nila Leah, dahil inutosan sila ng nanay nilang kumuha ng gulay sa may Sitio Olotan. Tulad din ng iba ay nakita sila ng mga military at pinalapit sa kanila. Tinanong sila kung mga NPA ba sila, tumanggi ang mga bata. Tinawag ng mga military ng Kumander Lina si Josefa, dahil siya membro ng isang organisasyon ng mga kabataan (anak bayan). Pero tumanggi ang dalaga na siya ay si Kumander Lina.

 

 

Isinakay sila sa luob ng canter, kasama nila ang patay na katawan ng isang army. Tinakot sila na hanggang ala-sais na lang sila ng gabi at itatabi na sila sa kasa mahan nilang army na namatay. Nataakot silang lahat, lalo na ang mga bata.

 

 

Nagrequest sila na dumaan muna sila sa bahay ng barrio captain, para masabihan siya ns hinuli sila ng mga military. Ngunit wala sa bahay ang brrio captain kay idiniretsop na sila sa Police Precent I para imbistigahan, hindi raw sila magtatagal at pakakawalan sin dila, sabi ng isang military.

 

 

Pagdating nila doon ay i-ninterview sila ng mga taga media. Ngunit taliwas sa sinabi ng isang military na pakakawalan agad sila ay I-nidetained sila, apat (4) na araw ang mga bata sa loob ng kukungan habang limang (5) buwan at dalawang (2) araw naman ang mga matatanda. Kinasuhab sila ng illegal possession of explosives at murder.

 

 

Sa ngayon ay na dismiss na ang kaso, pero pangsamantala parin ang kalayan ng mga bata.

 

 

 

 

Marami pang kagaya nila Leah, Juana, Alberta , Pepe, Nelson, Josefa, at Crispi. Ang iba ay mas kalunos-lunos pa ang kanila naranasan sa mga kamay ng isang pasistang gobyerno Ang militarisasyon sa kabundukan ang siyang nagpapahirap sa mga kababayan natin, na siyang gumubuo sa 75% ng ating populasyon, ang mga magsasaka.

 

 

 

IBAGSAK ANG MILITARISASYON SA KABUNDUKAN!

 

IBAGSAK ANG PASISTANG GOBYERNO!

 

IBAGSAK ANG REHEMING US-MACAPAGAL ARROYO!

 

 

IPAGLABAN ANG MASANG API

 

MAKILAHOK AT LUMABAN IPAGTANGGOL INANG BAYAN!

 

 

Note: Ang mga pangalan ng mga biktima ay sadyang pinalitan para na rin sa kanilang siguridad.

 

 

 

 

Sources: FFM conducted by KARAPATAN Central Visayas and Katungod

 

Posted by: chloe_gracie at 18:20 | link | comments |

media advisory

The Arroyo Resign Movement of the Youth with the League of Filipino
Student from San Francisco, USA chapter will be having a Solidarity
Night this saturday, July 30, 2005, 6pm at CENDET auditorium. this
willl be attended by different organizations and convenors of the
said alliance.

This will also give way to the media to ask wuestions regarding the
Alliance LFS USA's stand about the current political crisis and the
recent campus repression experience by an ARM d' Youth coordinator
in UV.

Your presence will be of much help to air opinions and grievances.

Thank You

For reference:

Jaydar Medrozo
SPOKESPERSON
ARM d' Youth
09278301014

Posted by: chloe_gracie at 17:10 | link | comments |

yes!!!!!! nitext na jud ang mokong after 200 years.... na miss ko naman sya noh!!! what are friends are for if wala nako na misss ang mokong. pero he's a type of peson na grabeh jud... he give most of his time inserving the masang api... kaya niyang ilaan ang kanyang buhay sa pagsisilbi sa mga sa masang sinisinta.... sa bayan na kang yang minamahal at gaya ng kanyang tulang nilikha...."ako'y aalis at ipaglalaban..... ang nakagapos na bayan..... kahit buhay may ibibigay.... para sa bukas na malaya..."... hero po sya!!!! di ba?? kaya ako maghihintay sa kanyang pagbabalik..... hehehe... wait lang po tayo... dito... sa kabilang sulok ng mundo

 

Posted by: chloe_gracie at 08:37 | link | comments |

sino na kaya ang susunod na papatayin or mamamatay... namatay na ang pope, tapos marami pang mga members na ibat-ibang party list ang pina patay... sino kaya ang susunod... kami mga cegp... mga student writers? ilan pa kaya ang mamamatay...pupunta kaya ang pangulo sa burol ng mga namatay na party list members, tulad ng ginawa niya sa burol ng pope sa vatican?

Posted by: chloe_gracie at 04:27 | link | comments |

 ang time na nawarla ang pipol.... nagbaha ng dugo... pinatianay jud ang show... ang editing moments ng mga quiilers "manunutat na maisug kamot sa pakig bisog."

ANO ITO??? grace paki explain sa'kin.... UNSA NI????!!! labad na ako ulo, bili cguro ako advil sa tin dahan... kamo sa bahala sa articles... tarunga na ha!!!! bantay lang ig balik na ko wala pa na natarong...

ate marian saon tani mga matay nata... patyon na ta ni tiya karen.... naglabad na ra ba iya ulo... saon! edward stop reading tsabangi kono mi!!! UNSAON TA NI???

nanay pypai "Gah!!! tanawa inah nitago hadlok ni jube, hehehehe!"
tatay eden "Gah!! ayaw pagsamok diha, i'm reading checai's article about fiscal crisis. naglabad na pud akon na ulo, unsa man iya gi mean di ko ma gets!!!
nanay pypai " hilum sa kuno.... unsa ni? ano ba itetch!!!! diko rin magets. jube ok ra ka tid mo red na ang oren ni mo gisulob!"

inah'y "ayaw'g saba ni tago ko.... morag nasuko na si jube..."

checai "unsaon ma ni uy!!! naglabad akong ulo sa akong gi sulat...."

dadi jube "unsaon man ta ni??? libog kaayo.... naglagot na ko!!!!!"

lunch tym.... si grace kumakain ng magisa....  guys lubayan nyo mo na yan.... kain mu na ta yo pls... di na ako makatiis.....and sarap kasi ng adobo ni inah'y.... hehehehe!!!!

Posted by: chloe_gracie at 02:14 | link | comments |

classes nanaman... sad nako kay no more freedom... back to school and sa among balay....

Posted by: chloe_gracie at 23:24 | link | comments |

new year na sab.... hapi ko but sad, i can't even eat something na like ko... not bec. i'm sick or something i'm just guilty coz of those pepol who are ...well couldn’t afford to buy the things that I have this very moment… thinking that each time you are enjoying menudo, kari-kari, roasted pork, etc. maraming tao dyan ang hind pa nakakain… sad talaga ako para sa ka nila. OA but it’s really what I feel eh!!! This is my first hapi but sad Christmas and new year for me……..

Posted by: chloe_gracie at 14:11 | link | comments |

hi!!! uy!! nana ko lain blog... saon dsaghana na ani uy!!!

Posted by: chloe_gracie at 09:01 | link | comments |